ΕΡΕΥΝΕΣ

ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΟΝ ΣΑΒΒΑ Ν. ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ: Ο καπετάνιος του μεγαλύτερου ναυτιλιακού κολοσσού της Κίνας, ο Γουέι Τζιανφού είναι ένας δυναμικός, ιδιαίτερα πειθαρχημένος άνθρωπος, σκληρός διαπραγματευτής, αλλά πρωτίστως είναι φιλέλληνας. Την αγάπη του για την Ελλάδα το δείχνει με κάθε ευκαιρία. Τον συναντήσαμε στην ταράτσα του ξενοδοχείου «Ιντερκοντινένταλ». Η Ακρόπολη φάνταζε πίσω μας. Άρχισε να μας μιλάει για τον ελληνικό πολιτισμό. Συνεχώς προσπαθούσα να του εκμαιεύσω πληροφορίες, αλλά εκείνος όλο και απέφευγε τις κακοτοπιές και αναφέρονταν στον αρχαίο πολιτισμό των Ελλήνων και τα κοινά στοιχεία που έχουν οι Έλληνες με τους Κινέζους. «Η Κίνα και η Ελλάδα είχαν στην αρχαιότητα επιστήμονες, καλλιτέχνες και φιλόσοφους, τώρα όμως δίνουν μεγάλη έμφαση στη ναυτιλία», είπε και συνέχισε: «Η Κίνα είναι η πιο ταχεία εξελισσόμενη οικονομικά χώρα, που το εμπόριο της αυξάνεται κατά 17% τις τελευταίες τρεις δεκαετίες» και συμπλήρωσε: «Η Ελλάδα πρέπει να εκμεταλλευτεί τη δεύτερη μεγαλύτερη ναυτιλιακή εταιρεία στον κόσμο, αφού η Cosco διαθέτει 800 πλοία που η συνολική τους χωρητικότητα ανέρχεται σε 56 εκατομμύρια dwt.».

Αφήγηση του ναυάρχου Νίκου Παππά για τη θητεία του ως υπουργού Εμπορικής Ναυτιλίας: Έχουν περάσει είκοσι χρόνια από τότε που είχα την τιμή να είμαι Υ.Ε.Ν. στην υπηρεσιακή Κυβέρνηση Γρίβα και στην Οικουμενική Ζολώτα για περίπου έξι μήνες. Είναι γνωστό ότι δεν είμαι πολιτικός. Επιλογή μου ήταν να παραμείνω ένας απλός ναύτης, πιστεύοντας στην κλασσική πλατωνική αρχή ότι κάθε άνθρωπος έχει πλαστεί με ορισμένες αρετές και χαρίσματα που ταιριάζουν σε ένα μόνο επάγγελμα. Ο καθ’ ής εφ’ ό ετάχθη.Άλλωστε, αισθανόμουν ευγνώμων προς την Πολιτεία η οποία με είχε τιμήσει αρκετά με τα αξιώματα του ΑΓΕΝ και του Υπουργού Εμπορικής Ναυτιλίας στην Υπηρεσιακή και Οικουμενική Κυβέρνηση Γρίβα και Ζολώτα για περίπου έξι μήνες.

Μιαούλης Ανδρέας: Γεννήθηκε στην Ύδρα στις 20 Μαϊου 1769. Το πραγματικό του όνομα ήταν Ανδρέας Βώκος, γιος του Δημητρίου Βώκου. Ο πατέρας του ήταν εμποροπλοίαρχος και καταγόταν από τα Φύλλα της Εύβοιας και εγκαταστάθηκε τελικά στην Ύδρα.Ένας από τους προγόνους του καπετάν Δημήτρη Βώκου έφτασε στα μαχαίρια με τους Τούρκους. Αναγκάστηκε έτσι η γενιά των Βωκαίων, από τον παππού - ίσως και πιο πέρα - του καπετάν Δημήτρη, το 1668, να φύγει και να κρυφτεί, πρώτα στο ερημονήσι Δοκό και ύστερα να περάσει στην Ύδρα.Ο Ανδρέας Μιαούλης από μικρός ασχολήθηκε με το ναυτικό επάγγελμα και σε ηλικία μόλις 16 ετών έγινε κυβερνήτης του οικογενειακού εμπορικού πλοίου. Το όνομα Μιαούλης προέρχεται είτε από το όνομα του καραβιού μιαούλ (φελούκα) είτε από το ναυτικό κέλευσμα «μία ούλοι».

Κανάρης Κωνσταντίνος: Γεννήθηκε στα Ψαρά γύρω στο 1793. Από μικρός δούλευε σε πλοία συγγενών του, κυρίως σ' αυτό του Μπουρέκα. Του είχαν δώσει το προσωνύμιο "Κανάριος". Από κει του έμεινε το Κανάρης. Όταν πέθανε ο αρχηγός της συγγενικής του οικογένειας στης οποίας το μικρό εμπορικό πλοίο εργαζόταν, ανέλαβε καπετάνιος του ο ίδιος σε ηλικία είκοσι ετών. Πήγε στην Οδησσό για πρώτη φορά το 1820. Ήξερε για τη Φιλική Εταιρεία αλλά δεν είχε γίνει μέλος της. Όταν έμαθε ότι ξέσπασε η επανάσταση στις Παραδουνάβειες Ηγεμονίες, γύρισε εσπευσμένα στα Ψαρά. Ήταν απ' τους πρώτους που κατατάχθηκαν στον στόλο των Ψαριανών. Ναύαρχος ήταν ο Ν. Αποστόλης. Ο Κανάρης έκανε επιδρομές στα μικρασιατικά παράλια ενώ κατόπιν εντάχθηκε στα πυρπολικά.

ΤΟΥ ΣΑΒΒΑ Ν. ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ: Η ιστορία των ταχύπλοων επιβατηγών πλοίων στην ελληνική ακτοπλοία άρχισε το καλοκαίρι του 1961. Ο Σταύρος Νιάρχος αποφάσισε να συνδέσει με ταχύπλοο σκάφος τις Σπέτσες με τον Πειραιά, αφού τα συμβατικά τότε πλοία έκαναν τη διαδρομή σε πέντε με έξι ώρες! Ναυπήγησε στη Πάνταβα της Ιταλίας το πρώτο υδροπτέρυγο και το δρομολόγησε στη γραμμή Πασαλιμάνι - Ύδρα - Σπέτσες. Το πλοίο με μπλε και λευκά χρώματα αναχωρούσε κάθε μέρα μπροστά από τη παλαιά Λέσχη του Ολυμπιακού, ακριβώς στο παραθαλάσσιο καλάθι του γηπέδου μπάσκετ. Μετά από δύο τρία χρόνια, ο Σταύρος Νιάρχος πώλησε το υδροπτέρυγο στον Γιάννη Λάτση. Μετά την μεταπολίτευση, το 1975, Ο Γιώργος Π. Λιβανός, εξασφάλισε άδειες σκοπιμότητας για τα υδροπτέρυγα και ίδρυσε την εταιρεία Ceres. Τα υδροπτέρυγα είχαν κίτρινο και μπλε χρώματα.Καθιερώθηκε ως αφετήριο λιμάνι η μαρίνα Ζέας.

Το βράδυ στις 7 Δεκεμβρίου 1966 και ενώ οι καιρικές συνθήκες ήταν πολύ άσχημες, άνεμοι 9 μποφόρ, το πλοίο "Ηράκλειον" απέπλευσε στις 8.00 μ.μ. από τη Σούδα Κρήτης για Πειραιά, με πιθανή καθυστέρηση 2 ωρών για να παραλάβει την Νταλίκα του θανάτου όπως αργότερα χαρακτηρίσθηκε. Το πλοίο ενώ έπλεε στη θαλάσσια περιοχή της Φαλκονέρας στο Μυρτώο Πέλαγος μέσα σε υψηλό κυματισμό με συνεχείς διατοιχισμούς (πλευρικές ταλαντώσεις, κοινώς μποτζαρίσματα) το τελευταίο όχημα φορτηγό ψυγείο Νταλικα 5 τονων με φορτίο πορτοκαλια, που φορτώθηκε κάθετα προς το διάμηκες του πλοίου, είτε γιατί δεν είχε εχμαθεί ασφαλώς λόγω βιασύνης απόπλου μετά τη καθυστέρηση, είτε γιατί η έχμασή του ήταν χαλαρή, άρχισε αυτό να κινείται και να προσκρούει στους πλευρικούς καταπέλτες εκ των οποίων ο ένας, είτε γιατί δεν είχε ασφαλισθεί με τους πείρους (ή πεταλούδες) είτε γιατί αυτό είχε γίνει πλημμελώς, πιθανώς για τους ίδιους παραπάνω λόγους, σε κάποια στιγμή ο ένας πλευρικός καταπέλτης υποχώρησε και το φορτηγό ψυγείο έπεσε στη θάλασσα η οποία και κατέκλυσε στη συνέχεια όλο τον χώρο των οχημάτων.

Ξεκίνησε σήμερα, με αφετηρία τη νέα ερευνητική βάση του Αρχιπελάγους στη Σάμο, η Ωκεανογραφική Έρευνα που οργανώνει το Αρχιπέλαγος, Ι.ΘΑ.Π.Ε.Α σε συνεργασία με το πανεπιστήμιο Cardiff της Ουαλίας στο θαλάσσιο πεδίο μεταξύ Σάμου – Φούρνων – Αγαθονησίου. Στην έρευνα συμμετέχουν 65 ερευνητές & φοιτητές θαλάσσιας γεωγραφίας και βιολογίας και εξειδικευμένοι επιστήμονες από το πανεπιστήμιο του Cardiff και από το Αρχιπέλαγος, Ι.ΘΑ.Π.Ε.Α.Στόχος της έρευνας είναι η επέκταση της βιολογικής χαρτογράφησης των προστατευόμενων και παραγωγικών θαλασσίων οικοσυστημάτων και η ενσωμάτωση των δεδομένων που θα παραχθούν, στη μελέτη που ετοιμάζει το Αρχιπέλαγος για τη δημιουργία ζώνης αειφόρου διαχείρισης της αλιείας και πρότυπου τεχνολογικού πάρκου στις περιοχές αναφοράς.

Από ρεπορτάζ του Νίκου Μανάβη: Σε εποχές που έμοιαζε ότι έχουν περάσει ανεπιστρεπτί, επέστρεψε η ακτοπλοϊκή σύνδεση μεταξύ της Λέσβου και των απέναντι τουρκικών παραλίων. Ο σκληρός ανταγωνισμός ανάμεσα στις δύο εταιρείες (Jale Lines και Costar) που δρομολογούν πλοία τους στις γραμμές Μυτιλήνη - Αϊβαλί και Μυτιλήνη - Δικελί, έχει οδηγήσει σε κατακόρυφη πτώση των τιμών των εισιτηρίων. Συγκεκριμένα, για σήμερα Τρίτη μπορούσε όποιος θέλησε να περάσει από τη Μυτιλήνη στο Αϊβαλί πληρώνοντας μόλις πέντε ευρώ, ενώ όσοι θέλησαν να μεταβούν στο Αϊβαλί μέσω του Δικελί πλήρωσαν 16 ευρώ. Στην τιμή συμπεριλαμβάνεται και το κόστος μεταφοράς με πούλμαν από το Δικελί στο Αϊβαλί.

ΤΟΥ ΣΑΒΒΑ Ν. ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ:Τι κοινό μπορεί να έχουν ένας Ανδριώτης, ένας Χιώτης και ένας Κρητικός; Μα φυσικά την αγάπη τους για την θάλασσα, για τα πλοία και για το όραμά τους να κάνουν μια μεγάλη ελληνική ναυτιλιακή εταιρεία. Ίσως και το τέλος της ναυτιλιακής τους δραστηριότητας, που υπήρξε βίαιος. Ο ένας χρεοκόπησε, ο άλλος χρεοκόπησε και δολοφονήθηκε και το τρίτος αυτοκτόνησε επειδή το πλοίο της εταιρείας του «Εξπρές Σαμίνα» βυθίσθηκε και πνίγηκαν 80 άνθρωποι. Μιλάμε για τον Δημήτρη Μωραίτη, τον Θεοδόσιο Ζυγομαλά και τον Παντελή Σφηνιά. Η ζωή τους μοιάζει σαν ένα παραμύθι, μόνο που και στις τρεις αυτές περιπτώσεις δεν είχε ευτυχές τέλος. Ο Δημήτρης Μωραΐτης ( 1866 – 1942 ) ήταν ένας καραβοκύρης από την Άνδρο, που στο τέλος του 19ου αιώνα διέθετε ιστιοφόρα πλοία και ήταν από τους πρώτους που έσπευσαν να αποκτήσουν ατμοκίνητα πλοία. Το 1893 κατόρθωσε να εξασφαλίσει χρηματοδότηση του τραπεζικού και ναυτιλιακού οίκου των αδελφών Βαλλιάνου και αγόρασε το ατμόπλοιο «Παναγής Βαλλιάνος».

Το βασικό σύνθημα του Λουδοβίκου του 14ου ήταν: ένας βασιλιάς, μία πίστη, ένας νόμος" ("un roi, une foi, une loi"). Όταν πέθανε ο Μαζαρίνος η κατάσταση του γαλλικού ναυτικού ήταν απελπιστική. Υπήρχαν περίπου 12 πλοία. Την ίδια περίοδο το αγγλικό ναυτικό μετρούσε πάνω από 150 πλοία και ο στόλος της Ολλανδίας αποτελούνταν από 84 πλοία. Ο Λουδοβίκος ΙΔ΄ από το 1662 άρχισε να βελτιώνει το γαλλικό ναυτικό σε συνεργασία με τον Κολμπέρ. Δημιουργεί έναν στόλο εμπορικό και έναν πολεμικό. Θέλει ο ναυτικός στρατός να γίνει εξίσου ισχυρός όπως και ο στρατός ξηράς. Το 1669 ονομάζει τον Κολμπέρ Υπουργό Ναυτιλίας. Από δω και στο εξής ο Κολμπέρ βάζει μαζί με τον γιο του τα δυνατά τους για την δημιουργία του επιθυμητού στόλου. Ο πρωταρχικός στόχος είναι ο γαλλικός στόλος να περιλαμβάνει 120 πλοία από τα οποία τα 72 με περισσότερα από 50 κανόνια. Στον θάνατο του Κολμπέρ το 1683 το Βασιλικό Ναυτικό περιλάμβανε 117 πλοία, 1200 αξιωματικούς και 52.000 ναύτες. Από το 1661 ως τον θάνατο του Λουδοβίκου το 1715 κατασκευάστηκαν συνολικά 381 πλοία.